Nieuws

RvS: terecht 1F voor Syrier, getrouwd met 13-jarige

De Afdeling volgt de conclusie van de UNHCR dat de meeste staten van opvatting zijn dat sprake is van een ernstig niet-politiek misdrijf als een vreemdeling een huwelijk consummeert met een minderjarige huwelijkspartner die jonger is dan veertien jaar. De Afdeling volgt eveneens de conclusie van de UNHCR dat sprake is van een ernstig niet-politiek misdrijf indien de huwelijkspartner ouder is dan veertien jaar, maar niet in vrijheid toestemming heeft gegeven of heeft kunnen geven voor het consummeren van het huwelijk. Dat, zoals appellant betoogt, het in New York en Australië onder voorwaarden zou zijn toegestaan om te trouwen met minderjarigen van veertien jaar, zo dit al juist is, verandert deze conclusie niet.

De rechtbank heeft daarom terecht geconcludeerd dat er internationale consensus bestaat dat het hebben van seksuele gemeenschap met een minderjarige van dertien jaar, al dan niet binnen een huwelijk, is aan te merken als een ernstig niet-politiek misdrijf.

Hoger beroep tegen Rb Rotterdam NL24.22620, 19.12.24 ongegrond.
RvS 202408004/1/V2, 1.7.26
https://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:RVS:2026:3643

Rb: behandeling vlgs oude Dublinprocedure ondanks vertraging vanwege medisch onderzoek

Partijen zijn het er over eens dat op dit moment niet kan worden uitgesloten dat de overdracht van eiseres en haar kinderen zal leiden tot een schending van artikel 4 van het Handvest. Verweerder heeft uit eigen beweging BMA verzocht om een medisch advies uit te brengen. De rechtbank acht dit zorgvuldig en overweegt dat verweerder dit terecht heeft gedaan omdat verweerder, net als de rechtbank, het beginsel van non-refoulement moet eerbiedigen en deze verplichting gedurende de gehele procedure en de mogelijke uitvoering van het overdrachtsbesluit geldt. Tot advisering is het nog niet gekomen. …

Ter zitting is afgesproken dat indien verweerder in het uit te brengen BMA-advies geen aanleiding ziet om het overdrachtsbesluit in te trekken en de asielaanvraag van eiseres in de nationale procedure te behandelen, verweerder zijn besluit aanvullend zal motiveren en daarbij zowel zal motiveren waarom de medische conditie van eiseres en haar kinderen geen reëel en voorzienbaar risico op schending van artikel 4 van het Handvest oplevert en aanvullend zal motiveren waarom verweerder geen aanleiding ziet om de asielaanvraag onverplicht te behandelen.

Verweerder heeft op vragen van de rechtbank toegezegd in te stemmen dat deze procedure, ook indien hij zijn besluit na 12 juni 2026 aanvullend zal motiveren, met toepassing van Verordening 604/2103 zal worden behandeld. Verweerder heeft hierbij uitdrukkelijk erkend dat dit betekent dat in deze procedure de overdrachtstermijn niet kan worden verlengd indien medische beletselen (tijdelijk) aan de overdracht in de weg staan zoals dit (wel) is geregeld in artikel 46, eerste lid, van Verordening (EU) 2024/1351. Verweerder heeft ook uitdrukkelijk ingestemd dat eiseres zal kunnen opkomen tegen het mogelijk niet onverplicht in behandeling nemen van de asielaanvraag, wat in Verordening (EU) 2024/1351 uitgesloten lijkt te zijn….

De rechtbank zal DT&V opdragen om af te zien van het voeren van vertrekgesprekken met eiseres en haar kinderen totdat de rechtbank uitspraak heeft gedaan op het beroep. De impact van deze gesprekken op het welbevinden van eiseres en haar kinderen blijkt uit de overgelegde medische stukken waarvan DT&V welllicht niet op de hoogte is. … Iedere verdere beslissing in de beroeps- en verzoekprocedure wordt aangehouden.

Rb Roermond NL26.26117, 3.6.26
https://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:RBDHA:2026:17901

RvS: statushouder wel naar Italie, onvoldoende inspanningen om werk en steun te vinden

Betrokkene heeft verklaard dat zij tot aan haar vertrek uit Italië met de kinderen bij haar toenmalige partner heeft gewoond. Door problemen met haar partner heeft zij hem verlaten en is zij met de kinderen uit Italië vertrokken. Betrokkene heeft op een vraag van de minister laten weten dat zij in Italië geen hulp heeft gezocht voor de problemen met haar partner. Zij heeft verder verklaard dat zij in Italië heeft gewerkt, maar dat zij is ontslagen, omdat zij haar kind meenam naar haar werk. Ze heeft daarna nog wel naar werk gezocht, maar zij is daarmee gestopt na een advies om te wachten tot na haar tweede zwangerschap. Uit de verklaringen van betrokkene blijkt niet dat zij na haar tweede zwangerschap opnieuw naar werk heeft gezocht. Daarbij heeft betrokkene verklaard dat zij niet heeft geprobeerd om in Italië een uitkering aan te vragen, omdat zij volgens haar niet aan de vereisten voldeed. Wel heeft zij in Italië naar eigen zeggen kinderbijslag ontvangen. Ook heeft betrokkene verklaard altijd toegang te hebben gehad tot medische zorg.

De minister klaagt terecht over het oordeel van de rechtbank dat hij zijn standpunt dat betrokkene in Italië onvoldoende inspanningen heeft verricht om de aan haar toekomende rechten te effectueren, niet deugdelijk heeft gemotiveerd. …

De minister klaagt verder terecht dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat hij niet deugdelijk heeft gemotiveerd dat betrokkene zich voor financiële ondersteuning tot de Italiaanse autoriteiten kan wenden. Weliswaar blijkt uit de door de rechtbank betrokken AIDA Country Reports van 2023 en 2024 dat voor statushouders voor het verkrijgen van inkomensondersteuning geldt dat zij tien jaar in Italië moeten verblijven. Echter, in het rapport uit 2024 staat ook dat er vormen van inkomensondersteuning beschikbaar zijn voor statushouders die nog maar vijf jaar rechtmatig verblijf hebben. Dat is het geval voor betrokkene. Uit de verklaringen van betrokkene volgt niet dat zij tevergeefs van deze ondersteuning gebruik heeft proberen te maken.

De minister heeft zich, kortom, terecht op het standpunt gesteld dat betrokkene niet aannemelijk heeft gemaakt dat haar situatie in Italië in strijd is met artikel 3 van het EVRM of artikel 4 van het EU Handvest. Het hoger beroep tegen Rb Arnhem NL25.44247, 3.4.26 is gegrond.

BRS.26.001809
ECLI:NL:RVS:2026:3781

Rb: Dublinprocedure bij ingetrokken status zelfde als bij verlopen status

Uit het arrest Qassioun volgt dat de situatie van een derdelander met een verlopen verblijfstitel niet in artikel 18, eerste lid, onder d, maar in artikel 12, vierde lid, van de Dublinverordening is geregeld. Eiser valt onder die bepaling. Zijn eerdere subsidiaire beschermingsstatus in Duitsland kan worden aangemerkt als ‘verblijfstitel’. Niet in geschil is dat hij het grondgebied van de lidstaten niet heeft verlaten en de verblijfstitel is minder dan twee jaar verlopen. De rechtbank volgt eiser niet in zijn betoog dat geen sprake is van een verlopen verblijfstitel omdat de status is ingetrokken. Met die intrekking is immers een einde gekomen aan de geldigheid van de eerder verleende verblijfstitel. In zoverre verschilt de situatie niet wezenlijk van die waarin een verblijfstitel niet wordt verlengd of vernieuwd. Daarbij neemt de rechtbank in aanmerking dat uit de tekst van artikel 12, vierde lid, niet volgt dat deze bepaling uitsluitend ziet op verblijfstitels die door tijdsverloop zijn geëindigd.

Indien de Uniewetgever een onderscheid had willen maken tussen een verlopen, niet-verlengde of ingetrokken verblijfstitel, had het voor de hand gelegen dat expliciet in de bepaling tot uitdrukking te brengen. Voor de door eiser voorgestane beperkte uitleg van artikel 12, vierde lid, van de Dublinverordening ziet de rechtbank daarom geen aanleiding….

Zoals de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) eerder heeft overwogen, betekent het noemen van een onjuiste grondslag in een claimverzoek of/en claimakkoord niet dat geen geldig claimakkoord tot stand is gekomen. Wel geldt dat de minister de betrokken lidstaat volledig moet informeren. Daaraan is voldaan. De Duitse autoriteiten konden daarom voldoende geïnformeerd op het claimverzoek beslissen en hebben zich ook tweemaal verantwoordelijk geacht.

Rb Arnhem NL25.46252, 23.6.26
https://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:RBDHA:2026:17534